Aktualności Kancelarii PFZ


Kancelaria PFZ Partnerem Zgierskiej Karty Seniora oraz Karty Dużej Rodziny

Z przyjemnością informujemy, iż od października tego roku Kancelaria PFZ stała się Partnerem Zgierskiej Karty Seniora  oraz Karty Dużej Rodziny. Zapraszamy wszytskich posiadczy kart do skorzystania z ulgi - w każdy wtorek porady prawne 30 % taniej!

(http://http://senior.zgierz.pl/strona-glowna)


Wypowiedzenie umowy na czas określony

W wyroku z dnia 1 grudnia 2016 r. o sygn. akt I PK 241/15 Sąd Najwyższy stwierdził, iż pracodawca wypowiadający przed upływem terminu umowę na czas określony nie ma obowiązku podawać przyczyny tego wypowiedzenia.

Powódka poddała w wątpliwość brak obowiązku podania przyczyny w przypadku rozwiązania umowy o pracę na czas określony z uwagi na stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zajęte w wyroku w sprawie C-38/13, zgodnie z którym odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony i nieokreślony w kwestii długości okresu wypowiedzenia z uwagi na kryterium zakładowego stażu zatrudnienia jest nieuzasadnione. Jako że rozstrzygnięcie to dotyczyło jedynie zagadnienia długości okresu wypowiedzenia, przepisy krajowe nie uległy zmianie co do pozostałych kwestii rozróżniających oba rodzaje umów, stąd Sąd Najwyższy wydał takie rozstrzygnięcie.

Trzeba wyjaśnić, iż przepisy kodeksu pracy (art. 32 § 2 k.p.) dopuszczają rozwiązanie umowy o pracę na czas określony za wypowiedzeniem przed upływem okresu na jaki została zawarta. Ponadto, art. 30 § 4 k.p. zobowiązuje pracodawcę do wskazania przyczyny wypowiedzenia w piśmie wypowiadającym wyłącznie umowę na czas nieokreślony. Tym samym pracodawca nie dopuści się naruszenia przepisów kodeksu pracy nie uzasadniając złożonego przez siebie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony za wypowiedzeniem, nawet jeśli umowa ulega rozwiązaniu przed upływem umówionego okresu. Jeżeli zostałyby naruszone inne przepisy dotyczące kwestii wypowiedzenia umowy pracę, pracownikowi przysługiwałoby jedynie roszczenie o odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące. 


Trybunał Konstytucyjny o ryczałtach za nocleg w czasie zagranicznej podróży służbowej

Dnia 24 listopada 2016 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepisy o delegacjach służbowych w administracji publicznej nie mogą mieć zastosowania w transporcie międzynarodowym, a pracodawca, który zapewnieni odpowiednie miejsca do spania w kabinie samochodowej zwolni się od ponoszenia kosztów noclegu kierowców.

Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców odsyłając do przepisów kodeksu pracy regulujących należności z tytułu podróży służbowych nie uwzględnia specyfiki wykonywania zawodu kierowcy w transporcie międzynarodowym. W tych przepisach chodzi bowiem o incydentalne podróże realizowane przez urzędników i pracowników administracji, a zawodowi kierowcy są w nich permanentnie. Należności, jakie im przysługują w związku z tym, nie mogą być identyczne. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego kwestia wykonywania przez kierowców podróży służbowych wymaga odrębnych przepisów, które będą odpowiadać potrzebom i specyfice pracy kierowcy w transporcie międzynarodowym.

Trybunał Konstytucyjny uznał, iż pracodawca, który zapewnia kierowcy odpowiednie miejsce do spania w specjalnie przystosowanej do tego kabinie pojazdu, zwolniony jest z obowiązku ponoszenia kosztów noclegu pracownika oraz ryczałtów za nocleg w przypadku braku rachunku hotelowego.

Wydane przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenie, choć nie prowadzi do uchylenia zakwestionowanego przepisu, to wskazuje jaka jego interpretacja jest niezgodna z Konstytucją. W efekcie, choć art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców będzie obowiązywał do czasu jego zmiany, nie będzie mógł stanowić podstawy do orzekania na korzyść kierowców w transporcie międzynarodowym domagających się wypłaty ryczałtu za nocleg za 3 lata wstecz.


Dostęp do informacji o rachunkach bankowych spadkodawcy

Ustawa z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw wprowadziła z dniem 1 lipca 2016 r. znaczne ułatwienie dla spadkobierców, polegające na możliwości uzyskania, w dowolnej instytucji finansowej: banku lub SKOK, informacji o wszystkich rachunkach zmarłej osoby (tzw. informacja zbiorcza). Dotychczas osoba zainteresowana musiała w każdej placówce składać osobne zapytanie odnośnie rachunków bankowych spadkodawcy w tym banku lub SKOKu.

Zgodnie z treścią nowego art. 92ba Prawa bankowego „bank jest obowiązany udzielić posiadaczowi rachunku bankowego, będącemu osobą fizyczną, oraz osobie, która uzyskała tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, zbiorczej informacji” o:

- rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych współposiadacza;

- umowach rachunku bankowego posiadacza rozwiązanych albo wygasłych powodu śmierci posiadacza tego rachunku bądź niedokonywania dyspozycji dotyczących rachunku przez określony okres.

W celu uzyskania informacji zbiorczej spadkobierca powinien złożyć w dowolnej instytucji finansowej (banku lub SKOKu), żądanie uzyskania zbiorczej informacji o rachunkach zmarłej osoby, sporządzone w formie pisemnej, wykazując istnienie tytułu prawnego do posiadania takiej informacji (np. dołączając postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo akt zgonu zmarłego i akt urodzenia wnioskodawcy, wskazując na więzy pokrewieństwa ich łączące). Banki lub SKOKi niezwłocznie po uzyskaniu odpowiednich danych z tzw. Centralnej informacji, przekazują zgromadzone wiadomości wnioskodawcy. Osoba zainteresowana uzyska informację, w której placówce rachunek jest lub był prowadzony oraz o jego numerze, nie pozna jednak w ten sposób wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na danym rachunku.

Banki i SKOKi mogą udzielać informacji zbiorczej odpłatnie, a wysokość opłaty może być różna w zależności od placówki. Wówczas opłatę należy uiścić w kasie instytucji, w której składa się żądanie.


Prawo do odstąpienia od umowy o zakazie konkurencji

W wyroku z 10 lutego 2016 r. (I PK 56/15) Sąd Najwyższy orzekł, że umowa o zakazie konkurencji musi zawierać termin, w którym pracodawca może odstąpić od umowy.

Kodeks pracy przewiduje instytucję umowy o zakazie konkurencji w czasie trwania stosunku pracy, a także na czas po jego ustaniu (art. 1011 i 1012 K.p.). Celem tej ostatniej umowy jest wyłączenie możliwości prowadzenia działalności konkurencyjnej (samodzielnie albo na podstawie stosunku pracy lub innego stosunku prawnego) przez byłego już pracownika wobec jego poprzedniego pracodawcy.

W umowie o zakazie konkurencji strony muszą uzgodnić czas jej obowiązywania, gdyż jest to wyłącznie umowa na czas określony oraz wysokość odszkodowania, jakie należy się byłemu pracownikowi za niepodejmowanie działalności konkurencyjnej. Dodatkowym postanowieniem, jakie można zawrzeć w tej umowie, jest zastrzeżenie prawa odstąpienia od umowy przez jedną bądź obie jej strony. Instytucja odstąpienia od umowy uregulowana jest w art. 395 Kodeksu cywilnego i jednocześnie stosuje się ją odpowiednio w stosunkach pracowniczych. Przepis ten przewiduje, iż konieczne jest oznaczenie terminu, w ciągu którego uprawniony może złożyć oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Stąd w przytoczonym na wstępie orzeczeniu, SN zaznaczył, iż umowa o zakazie konkurencji musi zawierać termin, w którym pracodawca może odstąpić od umowy (w przedmiotowej sprawie prawo takie zastrzeżone było na rzecz pracodawcy). Zatem, nawet jeśli strony, już byłego stosunku pracy, przewidziały w umowie o zakazie konkurencji prawo odstąpienia od umowy, ale nie oznaczyły jednocześnie terminu jego dokonania, to ewentualne oświadczenie o odstąpieniu będzie nieskuteczne.


Radca prawny Paulina Filipczak-Zawadzka gościem radia EZG!

W dniu 21 lutego 2016 r. radca prawny Paulina Filipczak-Zawadzka wystąpiła w charakterze eksperta podczas audycji w radiu EZG "Przebojowy temat". Tematem audycji była m.in sytuacja prawna turystów wycieczek zagranicznych organizowanych przez biura podróży w momencie ogłoszenia upadłości przez biuro. Paulina Filipczak-Zawadzka wyjaśniała jak i gdzie sprawdzać biuro podróży przed dokonaniem wyboru biura i konkretnej wycieczki, a także na kim ciąży obowiązek zorganizowania powrotu turystów do kraju w razie niewypłacalności czy upadłości biura oraz jakie uprawnienia oraz roszczenia przysługują turystom upadłego biura podróży. Całość wystąpienia zostanie opublikowana na stronie radia EZG pod adresem http://www.ezg.info.pl/przebojowy-temat.


Uchwała SN dotycząca klauzul niedozwolonych

W uchwale z dnia 20 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, zgodnie z którym prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone skutkuje wyłączeniem możliwości ponownego wytoczenia powództwa przeciwko temu samemu  przedsiębiorcy, jeżeli wzorzec umowy został już wpisany do rejestru klauzul niedozwolonych, chociażby zmieniała się jego redakcja. Równocześnie prawomocny  wyrok uznający postanowienie wzorca umowy za niedozwolone oraz wpisanie postanowienia umowy do rejestru klauzul niedozwolonych nie jest skuteczne wobec przedsiębiorcy, który nie jest pozwanym w sprawie. Przeciwko innemu  przedsiębiorcy, którego nie dotyczył prawomocny wyrok, a który stosuje klauzulę niedozwoloną można wytoczyć powództwo.


SN: Odrzucenie spadku, również w imieniu małoletniego, skuteczne tylko w ustawowym terminie

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 września 2015 r. w sprawie V CSK 686/14, przypomniał, że zgodnie z brzmieniem art. 1015 § 1 k.c. oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. Oświadczenie może złożyć również przedstawiciel ustawowy dziecka, które zostało powołane do dziedziczenia. Termin do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku biegnie od dnia, w którym przedstawiciel ustawowy dziecka dowiedział się o tytule powołania małoletniego do spadku. Bez zgody sądu opiekuńczego nie jest dopuszczalne odrzucenie spadku w imieniu dziecka. Niejednokrotnie zdarza się, że postępowanie przed sądem rodzinnym może zakończyć się już po upływie terminu określonego w art. 1015 § 1 k.c. Sąd Najwyższy wskazał przy tym, iż termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, więc nie ma możliwości jego przedłużenia ani przywrócenia. W omawianej sprawie skład sędziowski podzielił pogląd wcześniej już prezentowany przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie I CSK 329/13. Skoro przepisy prawa wymagają przeprowadzenia przez sąd opiekuńczy postępowania w przedmiocie zezwolenia na odrzucenie spadku, to niejednokrotnie nie jest możliwe dotrzymanie terminu, o jakim mowa w art. 1015 § 1 k.c. Z tego względu złożenie wniosku o zezwolenie na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego powoduje zawieszenie terminu do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, na czas trwania postępowania.


Kancelaria PFZ na "Regionalnym meetingu parkieciarskim 2015"

W dniu 11.12.2015 r. radca prawny Paulina Filipczak-Zawadzka wystąpiła na organizowanym przez producenta produktów do konserwacji i dekoracji podłóg drewnianych pod marką HARTZLACK "Regionalnym meetingu parkieciarskim 2015", podczas którego wygłosiła prelekcję na temat "Aspektów prawnych odpowiedzialności wykonawcy podłóg drewnianych względem inwestora". Prezentacja miała na celu przedstawienie obecnym na spotkaniu parkieciarzom zasad ich odpowiedzialności za wady wykonywanego przez nich dzieła oraz sprzedawanych wraz z usługą materiałów w ramach rękojmi oraz gwarancji. Prelekcja została przyjęta z dużym zainteresowaniem i wywołała wiele ciekawych dyskusji.

PFZ
Kancelaria Radcy Prawnego
Paulina Filipczak-Zawadzka

ul. Łęczycka 10

95-100 Zgierz,

tel./fax 42 239 46 46

kancelaria-pfz@kancelaria-pfz.pl